L'entrepôt...

Imogene / Fuzz Beloved

2007-12-24T12:49:00.000+01:00

Imogene, Fuzz Beloved en om kompleet te zijn Ludivine zijn de geesteskinderen van David Melby. Een muzikant uit Los Angeles die gitaar en bas speelt. Bij Imogene wordt dit zelfs een kruising tussen beiden, een basgitaar met acht snaren. Het verhaal begint in de vroege jaren negentig toen hij bassist was bij Fuzz Beloved. Een ambitieuze band die een eigenzinnige psychedelisch rock geluid neerzette . Voor een aantal bandleden was het echter allemaal wat te ambitieus en zij kozen voor hun professionele carrières waardoor er een vroegtijdig einde kwam aan deze groep. Hun opnames voor hun eerste album zijn intussen terug opgevist door Melby en hij staat op het punt deze plaat te re-releasen. Je kan het checken op de My Space site van Fuzzed Beloved. Het is zeker geen slecht project je hoort een band met potentieel, maar de opvolger Imogene klinkt toch al weer een stuk zelfzekerder. Imogene is onmiskenbaar een rock band maar een die het heel eigen inkleurt. Het feit van de basgitaar geeft het een heel groovy en heavy geluid. De invulling met het freaky orgel doet ons de teletijdmachine instellen op de jaren zestig en maakt het geheel zeer psychedelisch klinken. Imogene balanceert continu tussen uitersten. Stoner rock en hippie pop vinden elkaar op deze freaky cd. We noteerden dan ook uiteenlopende namen in de kladschrift zoals Stone Temple Pilots, Spaceman 3 en Morphine. De beluisterde cd is hun debuut uit 2006 maar klinkt nog zeer actueel, eerdaags staat er een nieuwe release op de planning. Imogene kan je ook kennen van je lokale muziek café, de band tourde al door de lage landen en dit jaar waren ze ook te gast bij Cucamonga op Radio 1. Beluister hun unieke geluid zelf eens <== hier klikken.

Low In The Sky / Pankak / Patternbased Records

2007-12-09T21:50:00.000+01:00

Terwijl Von Mausmat ijverig zit te werken aan zijn verhandelingen heeft Der Alte eindelijk tijd om eens een paar schijfjes voor te stellen. Het zijn er niet veel maar ze bestaan. Totaal onbekende cd’s die hier belanden en het verder schopten dan de prullenbak. Het Amerikaanse Low In The Sky zal zeker een plaatsje in de verzameling krijgen. Hun sound is een samengaan van elektronica en echte instrumenten. Niet alleen hun sound, ook hun instrumentale songs zijn een sterk visuele collage van analoge songs, jazz , elektronische scapes, hip en trip-hop. Massive Attack is zeker een naam die als referentie kan dienen maar het kan even goed Sigur Ros zijn of Boards Of Canada of…. Je kan dus vele kanten uit met hun composities. Ze maaken een zeer gevarieerde plaat die blijft kleven. Dus hebben we meteen de twee labels gechecked die deze plaat co-releaste. PatternBased en Abandonbuilding zijn de partners in crime die U deze plaat presenteren en vooral de eerste trok onze aandacht. Op hun site zijn de meeste releases gratis te downloaden en we vonden er nog zo een kleinood tussen. De ep van Pankak is ook een aanrader. Ook een collage van geluiden en stylen die resulteerde in een bevreemdende luistertrip. Vredige piano en gitaar stukken worden versmolten met bleeps, noise en verminkte stemmen. Verder staan er tussen de catalogus van PatternBasd nog interessante hiphop achtige dingen tussen en minder leuke ambient gerelateerde projecten. Maar dat zal aan mijn persoonlijke smaak liggen. Check het zelf eens uit @ www.patternbased.com

06/07 Benny Zen, Star Club West en Little Dead Birdie

2007-07-07T15:53:00.000+02:00

Vooral Little Dead Birdie verraste me enigszins. 'twee meiden die er voor gaan' werd ons beloofd en dat is dan ook wat we kregen. Deed me een beetje denken aan Sleepy Lil, maar heeft nog wel wat repetitities nodig wil het echt een even strakke machine worden.

De rest van de groepen deed wat van hen verwacht werd...

You Rascal You @ The Rots

2007-07-06T18:07:00.000+02:00

straf optreden! Vooral het The Doors/ Nick Cave achtige 'The Levee'. meer info: www.yourascalyou.tk

Built To Spill @ Trix (Antwerpen) 25/05/2007

2007-05-27T21:17:00.000+02:00

Doug Martch en zijn mannen streken neer in het Trix in Antwerpen en daar wilde we bij zijn. De lp’s ‘Keep It Like A Secret’, ‘Perfect From Now On’ en ‘Live’ (cd versie) van Built To Spill worden nog meermaals uit de platen kast gehaald, net zoals ‘The Rebels Not In’ van The Halo Benders, één van de zij projecten waar Martch in betrokken is. Bij concerten waar helden het podium betreden zijn de verwachtingen hoger gespannen dan bij een lucratief club bezoek. En de start was overweldigend Martch vertaalde live, zijn meer to the point indie rock songs zoals bijvoorbeeld ‘Cars’ en de gekende psychedelische trance stukken waar hij de melodie met diverse nuances uit zijn gitaar blijft persen minstens zo sterk als op cd. Alle klassiekers kwamen aan bod en ook het nieuw werk zoals de opener, ik kende het niet, klonk bere sterk. En toch, na de laatste nood was weggeëpt hadden we niet het gevoel dat we iets fenomenaals zouden gemist hebben als we vadsig in de zetel waren blijven zitten. De Built To Spill Platen worden we niet beu, maar na ze een uur live bezig gezien te hebben kwam de cynicus in mij naar boven. Martch maakt perfecte songs en de het gitaar gefreak is fenominaal maar we konden er niet aan doen na het tiende freaky intermezo verloren we de aandacht. Geen nood het zal wel aan ons liggen. Het was zeker niet slecht, en we hebben genoten, maar het was ook niet memorabel, niet iets dat in ons geheugen gegrift staat zoals het eerste concert van June Of 44 op Europese bodem in De Lintfabriek, Of Migala in zaal België of The Ramones in Arendonk of…….

The Drones: Gala Mill / Roots Radio Turnhout

2007-05-23T22:11:00.001+02:00

Al enige tijd hebben we serieus last van een Roots syndroom. Het zal wel liggen aan de overkill van digitale, experimentele en conceptuele muziek van de vorige jaren. Alternatieve country, op blues geënte rock en melancholische singer songwriters het gaat er allemaal in als koek. Wild wordt de luchtgitaar aangeslagen en vol emotie trachten we de lyrics mee te wauwelen van Wilco, Helldorado, Drive By Truckers, The Jayhawks en vult U zelf verder aan (of stuur Uw tips door) . Een paar weken terug probeerde we ‘Gala Mill’ uit van The Drones. Een Australische groep die al twee keer het podium mochten innemen van het Engelse festival All Tomorrow’s Parties. Een festival dat voor elke editie een curator aanstelt die de affiche mag invullen. Voor de eind dit jaar geplande editie is dit bijvoorbeeld Portishead. The Drones werden uitgenodigd door de grunge rockers van Mudhoney in 2006 en in de editie van februari dit jaar door de instrumentale band met een indrukwekkende cv, The Dirty Three.
‘Gala Mill’ heeft een afgemeten uitgebalanceerde sound. Droog, zonder franje en scherp zodat elk detail en emotie de ruimte krijgt. Wat toch anders is dan veel gelijkaardige bands waar meer de nadruk gelegd wordt op de rock sound die meestal voller en vettiger klinkt maar minder ruimte geeft aan de nuances. De rauwe hoekige blues doordrenkt van melancholie met hier en daar een vleugje country en rock komt heel menselijk over. De nummers zijn dan ook verhalende stukken die tragisch kunnen zijn, maar niet wereld vreemd zijn. The drones klinken nooit grijs, altijd zwart of wit. Wat deze plaat ook zo opmerkelijk maakt, een aanrader!
Als medicijn voor het bovenvermelde roots syndroom raden we ook van harte de roots-radio aan. Een vrije radio uit het Turnhoutse die in de regio te ontvangen is op 105.1. Ze draaien non stop (jawel zonder gewauwel of reclame) misschien wat traditionele, maar oerdegelijke jazz, blues, country, singer songwriters en alles wat ertussen zit. Je kan ook on line meeluisteren.

2007-04-20T23:53:00.000+02:00

Het web is wel tof, je moet de deur niet meer uit om nieuwe dingen te ontdekken. Vadsig, met chips en Duvel in de hand, val je van ene muzikale verwondering in de andere. Recent belande we zo bij het Duitse Sinnbus label. Een bakermat voor alles wat je onder de noemer post rock zou kunnen duwen. We probeerde de gratis te downloaden sampler; ‘Sinnbus Are friends; Too’.

Iets wat we iedereen van harte aanraden. De cd opent met een nummer van Kinn. Dit is een band met ene FS Blumm in de gelederen. Deze keer maakt hij geen composities maar speelt hij met wat vrienden een knap potje post rock bij elkaar. Minstens even gerafineert als Tortoise, en de gitaren en rock voeren de boven hand! Verder valt de minimale electro punk op van Monotekktoni. Dit is het solo project van Tonia Reeh wat in’ duits omschreven wordt als “zugleich verstörender und fordernder Musik”, sexy hé. Ook In Fischer Erf en Bodi Bill valen op met een minimaal en dansbaar geluid. Is het omdat deze tracks electronica bevatten dat ze de boventoon voeren? Ik denk het niet, het is moeilijker om in de platgetreden indie en post rock paden met iets op de proppen te komen dat naast degelijk is, ook opvalt. Het eerder aangehaalde Kinn lukt dit zeker en ook Ter Haar, Kam:as en het zweverige (inclusief vrouwelijke vocalen) Audry steken er boven uit. Eigenlijk is dit een zeer sterke compilatie die al vele malen is afgespeeld en telkens weer andere groepen naar voor schijft als favoriete. Extra leuk omdat dit alles gratis is @ http://label.sinnbus.de/content/srmp002.php

2007-04-08T00:33:00.000+02:00

Bij het laatste bezoek aan de platenboer toch maar eens een paar plaatjes uit de zo gehypet weird-, en hier verzint U zelf maat een suffix, scene gekocht. We vonden de vinyl versies van ‘Complexion’(Sunburned Hand Of The Man) en ‘XIAO’ (Wooden Wand And The Vanishing Voice). ‘XIAO’ is een klassieker uit 2004 van het Amerikaanse vehikel Wooden Wand And The Vanishing Voice dat zijn oorsprong vindt bij James Toth en Tovah ‘ O Rourke. Die laatste is de mevrouw van John Olson die we vooral kennen van Wolf Eye en samen vormen ze Dead Machines en runde ze tot 2005 Polyamory Records. Rond de biografie van Wooden Wand And The Vanishing Voice wordt een mistgordijn van mystiek en mysterie geweven dat ook eigen is aan Sunburned Hand Of The Man en aanverwanten. De vele samenwerkingen en feit dat het meer om collectieven of broedplaatsen voor muzikale vrijbuiters gaat versterkt dit gevoel enkel. Maar zoals zo vaak, het verhaal van Wooden Wand And The Vanishing Voice begint aan de Suny-Purchase kunstschool in NY. Waar uit de vriendschap en verwantschap van James Toth en Tovah ‘O Rourke de basis groeit van Wooden Wand (wat het alter echo is dat James zich aanmeet). Later komen andere bohémiens uit het cd-r en Tape circuit hen vervoegen, Heidi Die, Satya Sai, Steven Taveniers en Glucas Crane vormen een beetje de basis van The Vanishing Voice. ‘XIAO’ laat een groep horen die graag experimenteert maar zijn kaders kent, blues, folk en een scheut retro avant-garde pop. Maar hoe experimenteel ook, het blijven in wezen liedjes die na veel luisterbeurten hun geheimen prijsgeven. Muziek zoals die bijvoorbeeld gebricoleerd werd bij The Velvet Underground. Bij momenten klinkt het goed gek, bij momenten geniaal en het is altijd spannend ook al is het geiten wollensokken gehalten groot. Bij Sunburned Handen Of The Man gaan ze muzikaal nog een stap verder. Alles is veel meer gebaseerd op vrije expressie, improvisatie en psychedelische spacejams is hun handelsmerk. Al is hetgeen we op ‘Complexion’ te horen krijgen toch nog redelijk verteerbaar. We hebben zelfs meermaals de plaat terug onder de naald geduwd en genieten vooral van het dubby slotstuk op kant A. Zoals het in de weird-…… scene moet brachten en brengen Sunburned Handen Of The Man een niet bij te houden aantal cd-r, cassettes e.a. releases uit. Live sessies, Muziek gemaakt op de bruiloft van twee groepsleden, jam sessies, Alles wordt op de mensheid losgelaten, vaak op gelimiteerde oplagen die meestal in no time uitverkocht zijn. Verder lijkt het bij deze laatste nog meer een collectief te zijn met als vaste spil figuren, John Moloney (zie ook het sterke soul-rock gezelschap Howling Rain) en Rob Thomas maar verder schuift het nogal, op deze lp speelt bijvoorbeeld Tony Goddess mee van onder andere Papas Fritas, maar die naam vinden we verder niet terug in de annalen van Sunburned Hand Of The Man.
Alles we terug moesten gaan naar de platenwinkel zouden we opteren voor ‘XIAO’ omdat die avontuurlijk is en toch de songs nog laat primeren. Sunburned Hand Of The Man, is meer een collectief van muzikale freaks die al improviserend met grooves en psychedelica een klankpallet schetsen dat bij momenten experimenteel en tegendraads klinkt en een andere keer refereert naar dub of krautrock en dit altijd achter een mistgordijn van analoge noise. Het resultaat is eerder wisselvallig, het is bij momenten sterk, maar weet over heel de lijn de aandacht niet vast te houden. We hebben eigenlijk meer genoten van John Moloney andere project Howlin Rain.

Luisteren kan U via volgende links naar de bands web_pagina’s;

http://www.woodenwand.net/
http://www.myspace.com/woodenwand

http://www.sunburnedhandoftheman.com/
http://www.myspace.com/sunburnedhandoftheman

Radio Rarefish Podcast

2007-01-30T23:10:00.000+01:00

Radio Rarefish podast terug

je kan je abonneren op de podcast
abonneren in itunes gaat zo: menu "advanced" --> "Subscribe to podcast"
en vul daar in: http://users.telenet.be/podcast/podcast.xml

voor mensen zonder podcast-programma: de mp3 staat altijd hier http://users.telenet.be/podcast

27/01/2007 Maldudler met Kodiak & The Kraken

2007-01-30T22:56:00.000+01:00

Ik was te laat voor Kodiak wegens zoals je hieronder kan zien andere verplichtingen, maar The Kraken had ik nog net gehaald. Na een weekend vol noise en moeilijkdoenerij waren de nummers van The Kraken een frisse verademing. Af en toe moest ik denken aan Clap Your Hands Say Yeah!!. Knappe nummers, knap geluid en knap gespeeld toch vond ik het af en toe iets 'te knap'.

27/01/2007 UC#29 met: Barco Orchestra & Balderdash

2007-01-30T22:25:00.000+01:00

Barco Orchestra is 2/3de Penguins Know Why maar dan zonder hun Sonic Youth-achtige noise-rock, maar met wat ze zelf 'macro noise' noemen. Noise gemaakt met tapeloops, gitaar, effecten, en vocals. Deed me een beetje denken aan de donkere industrial noise van een goede 15 jaar terug. Genesis P. Orridge en dergelijke....

Ook Balderdash doet nogal retro aan, en laat denken aan dingen als Fugazi, Shellac, etc. Niet meteen slechte referenties als je het mij vraagt.

26/01/2007 – UC#29 met The Joyous Cosmology, Musica Da Cucina & Jozefaleksanderpedro

2007-01-30T16:23:00.000+01:00

The Joyous Cosmology is een improvisatiecollectief uit Antwerpen, bekend van hun repetities in wijlen de muziekdoos. Euhm old-school-avant-garde of zo? Verfrissend om te zien: na lang nog eens een improv-geluid dat niet draait rond noise en kilometers lange feedbackloops. (http://www.myspace.com/joyco )

Musica da Cucina brengt one-man-loopstation-emo-post-rock met behulp van keukengerief, gitaar en stem. Zowel visueel als muzikaal dik in orde! Vooral het stoomketel moment zal ik nog wel enige tijd blijven herinneren. Aanrader. (http://www.fromthemountains.com/idea-mdc.htm)

Jozefaleksanderpedro bracht de van hem ondertussen bekende soundscapes, deze keer vooral opgebouwd met gitaar en effecten.

last minute UC weekend, dees weekend!

2007-01-26T16:32:00.000+01:00

Undercurrent tweedaagse

vrijdag 26 januari 2007 | 20:00
zaterdag 27 januari 2007 | 20:00

The Bottom Line, Pelgrimstraat 11, 2000 Antwerpen

inkom: gratis

VRIJDAG 26/1
* MUSICA DA CUCINA [it]
zachte, sferische muziek op keukenapparatuur en gitaar

ZATERDAG 27/1
* BALDERDASH [be]
Brusselse noiserockers
* BARCO ORCH [be]
micro noise van de mannen van pengiuns know why

25/01/07 Milow @ CC Deurne

2007-01-26T16:19:00.000+01:00

een gekregen paard mag men niet in de bek kijken. Een avondje den-cynische-oude-zak uithangen kan ook leuk zijn... oeps sorry.

gepland: UC#30 met Kazuamsumaki, Black Cassette & Bear Bones Lay Low

2007-01-25T15:26:00.000+01:00

zeker komen, wordt leuk feestje...

12/01/07 To The Bone & The Blackbox Revelation @ Bouckenborg

2007-01-25T14:53:00.000+01:00

To The Bone is nooit echt 100% mijn ding geweest. Op zich is er niks mis mee natuurlijk, een supper strakke en geoliede rock'n roll machine, die live echt wel over je heen raast. Maar de drang naar authenticiteit lijkt groter te zijn dan naar orginaliteit. Ach wat zaag ik, zeer leuk om naar te kijken, misschien moet dat ook niet meer zijn.

The Blackbox Revelation vond ik iets beter smaken. Elimentaire rock'n roll zoals ook de White Stripes, of dichter bij huis The Porn Bloopers het brengen. (zie fotos)

20/09/06 Opening Trix met Sukilove, Helder & I Love Sarah

2006-09-12T16:32:00.000+02:00

Sukilove

Helder

I Love Sarah

(Ne) Undercurrent en Guerilla presenteren

2006-08-10T11:29:00.000+02:00

Pitchtuner,

deze avond in den drempel om 20.30 stipt
+ DJ Soi
+ DJ Butzenseller (of zoiets)

meer info op www.undercurrent.be

Pitchtuner speelt in december trouwens in Petrol: dus als je echt cool en undergroundy wilt zijn enzo kom je beter nu al maar af....

(Ne) Undercurrent 12-05-2006

2006-05-08T10:35:00.000+02:00

(Ne) nieuf Undercurent nieufs

2006-05-08T10:26:00.000+02:00

Undercurrent #4, 12 mei 2006
New Location!!!!: Bottomline (Pelgrimstraat 16, 2000 Antwerpen
Doors: 21.30 First Act: 21.00
GRATIS GRATIS GRATIS GRATIS GRATIS GRATIS

THANKSGIVING
Thanksgiving is de jonge songsmid Adrian Orange uit Portland, Oregon, die de laatste jaren aan een serieuze opmars bezig is binnen de amerikaanse indiescene. Hij bracht de afgelopen 3 jaar een achttal platen en ep's uit. Muzikaal leunt thanksgiving dicht aan bij the microphones, maar evenzeer bij Smog of Will Oldham.
www.marriagerecs.com/thanksgiving

SIMPLESONGS
SimpleSongs is de Antwerpenaar Ken Veerman. Als eenmansband mengt hij met plezier lo-fi indiepop met lawaaierige en elektronische geluidsexperimenten. Enkele maanden geleden werd hij tweede tijdens de finale van Frappant, de rockwedstrijd voor Antwerps talent.
www.simplesongs.be/

YUKO
De muziek van dit Brusselse kwartet situeert zich ergens tussen indietronica en postrock. In het genre is de groep momenteel veruit het grootste talent van eigen bodem. Denk Notwist, Wixel, A December Lake... Verplicht voer voor liefhebbers van atmosferische liedjes en gevoelige melodieën.
www.myspace.com/yukotheband

NILO
Nilo drumt bij een hele rits Brusselse groepen, maar als hij het even rustig aan wil doen, maakt hij melancholische gitaarliedjes. Die neemt hij lofi-gewijs thuis op, om ze op het eigen Orange Mansion Recordings uit te brengen. Verwacht je aan stille gitaarriedels en catchy deuntjes.
www.myspace.com/nilonilonilo

www.undercurrent.be

(Li) nog eens terug beginnen, wat oud en nieuw nieuws

2006-05-08T10:24:00.000+02:00

Lang geleden. Late goede voornemens of zoiets...en even late ‘besprekingen’

Undercurrent 3, met I Hate Camera, Tram, Borokov Borokov,....

Borokov Borokov was een meevaller: ik had er om eerlijk te zijn niet veel verwacht. Al een aantal slechte recensies over gelezen en verwachtte me aan een soort Arty-Farty-,-hey-wij-zijn-slimmer-dan-u-set. Maar niks van dat eigenlijk. Ok, het was een beetje gemaniëreerd soms, maar at kan ook moeilijk anders als je The Talking Heads als voorbeeld neemt. Er zijn natuurlijk ergere voorbeelden te kiezen. Ook opvallend was het gebrek aan drummer die door een doosje werd vervangen.

Tram was weer zijn verpletterende zelf. Loeiharde postrock, soms nijgend naar math, maar vooral met genoeg machogehalte om niet in de mooi-maar-flouwe postrockval te trappen. Zinderend....

Euhm, en dan een voorbeeld van waarom je beter bespaard blijft van een ontmoeting met je oude helden. I Hate Camera met Rudy Trouvé en Graig Ward is veruit de meest ervaren groep die we ooit op Undercurrent hebben gehad, maar dat is niet echt gebleken. Na een wel zeer korte en slordige soundcheck is het wel iets te gemakkelijk om je slechte concert enkel op de zaal, de pa en de DJ te steken. Die stopt heus wel als je dat vraagt en die mag best wel draaien als je nog aan’t opstellen bent...

Het Beleg van Schoten, met o.a. SimpleSongs, General Mindy, Monolite, Toman

General Mindy moet het echt hebben van een fatastisch groots geluid en laat daarbij terugdenken aan Evil Superstars of Millionaire. Ik hou ook best wel van hun wij-zijn-een-larger-then-life-rock-groep-attitude. Al staan ze in één of ander jeugdhuis in de kempen, toch spelen ze als, en kunnen ze je het gevoel geven dat je in Vorst Nationaal staat. Een groots geluid, maar een aantal catchy nummers zou dat geluid langer kunnen laten hangen (wow, nu voel ik me echt wel als de indie Andre Vermeulen)

Monolite, ontstak niet het feestje dat ik verwacht had, daarvoor bevatte het te veel rustige nummers, maar was zeker de moeite. Vooral door de fantastische stem van de zangeres deed het met me sterk aan Lamb denken

Toman was als de Belgische Mogwai weer fantastisch. Vooral het laatste nummer was echt wow.

Aparat Organ Quartet in Petrol

Vier electronische orgels en een drummer, dat is zowat Aparat Organ Quartet. En hoe klinkt dat? Antwoord: Als Trans Am op Future World. Zzeerr knap geluid, maar ziet er niet altijd even sexy uit.

(cd-re) Next Live: Electric Violence

2006-03-03T22:06:00.000+01:00

Digitale terreur in muzikale vorm is wat we van Cock Rock Disco (Jason Forrest’s label) mogen verwachten. Niet verwonderlijk dat ze daar kwijlend uitkijken naar een hybride van deze digitale chaos met het echte bastaard kindje van de hedendaagse muziek; death metal. En met dit Noorse duo is hun natte droom werkelijkheid geworden. Voor sommige zal ‘Elektro Violence’ inderdaat wel voor extatische hoogtepunten kunnen zorgen. Wij vinden het oubollig klinken en hebben het jaren terug al eens gehoord. Toen waren we zwaar onder de indruk van Voi Vod. De heavy metal gitaren die klinken alsof ze misbruikt werden door mechanische sci-fi gedrochten, niet te evenaren. Next Life combineert dit typische gitaar geluid met een batterij digitale piep en blieps en vervormde vocale samples. Bij momenten klinkt het best vettig, zijn er leuke ideeën maar de plaat weet zelfs geen heel nummer lang te boeien. Goede losse ideeën, slechte plaat, en dat gebeurt wel vaker in deze digitale zijstraten. http://www.cockrockdisco.com

(Li) Undercurrent #1, 17/02/2006 @ den drempel

2006-02-24T21:09:00.000+01:00

op verzoek!

alhoewel... ik kan eigenlijk over geen één van de groepen eigenlijk iets zinnigs zeggen: wegens te druk aan de inkom.

Gasoline DC klonk zeker ok, deed me een beetje aan Tram denken maar dan zonder die vette bas. Bronze vond ik persoonlijk het beste van de avond: post rock met ballen! Believo! deed wat we van hen verwacht hadden: een knappe en krachtige set. En van Ignatz, euhm, ik vrees dat ik toen al iets te zat was...

en uw eigenste DJ kutjong was natuurlijk ook weer geweldig!!

Samenvattend: een zeer geslaagde editie; veel volk; goede sfeer; goei groepen....

(Li-Re) John Cale - De Kuub (Turnhout)

2006-02-04T11:26:00.000+01:00

Ken Uw klassiekers, John Cale komt en dan word je aangemaand om te gaan kijken. Al zijn we Cale analfabeet. Niet één zwarte plak of zilveren schijfje van de man prijkt in onze collectie, zelf geen gedownloade, of gekopieerde. En afgaande op dit optreden gaat daar niet direct verandering in komen. Was het slecht? Nee. Was het goed? Nee. Cale wou nog eens laten zien dat hij kon rocken en had een maniakale band meegebracht. Als het even mocht rockten die er op los, en Cale verdronk erin. De man bleef vooral overeind in de rustigere en melancholischere nummers (we meende één Velvet Underground nummer te herkennen) en in een, ik kan geen titel noemen, freaky nummer waar een vriend opmerkte dat het van Zappa zou kunnen zijn. De after party aan diverse Turnhoutse togen was beter. Vandaag gaat het slecht.

(CD-RE) XIU-XIU La Foret (Acuarela/Bang!)

2005-12-30T15:16:00.000+01:00

Xiu Xiu, hier hadden we al veel over gelezen en nog wisten we niet wat we ervan moesten denken. Maar laat ‘La Foret’ U overtuigen. Het is een bijzondere luisterervaring, een plaat waar je de woordenboek bijneemt om de teksten een beetje te kunnen vatten, zodat je alles in het juiste perspectief kan plaatsen. Deze teksten zijn een essentieel onderdeel van de muziek, grimmig en ongemeen hard beschrijft Jamie Stewart op een no nonsens manier zijn gevoelens en kijk op menselijke relaties. Muzikaal is het een verslavende cocktail. De ene keer declareert hij met sombere stem (Denk aan Bauhaus) over een akoestisch gitaar stukje in de beste lo-fi traditie. De andere keer zingt hij vol overtuiging zijn verscheurende lyricus over een poel van hevige beats die alle kanten tegelijk uitschieten, harde elektronica en bevreemdende percussie van klokken en bellen. Een ander aspect is de semi klassiek insteek. In veel nummers leveren clarinet, bas clarinet, celo, tuba en andere een ingetogen inbreng. Dit ongeregeld zootje past adembenemend precies in elkaar en balanceert op het kunstige af. Xui Xui werkt dan volgens mij evengoed in een jeugdclub als in een galerij. Referenties zijn altijd gemakkelijk om een album te plaatsen, en bij ‘La Foret’ denken we altijd aan jaren 80 new wave groepen als Joy Division, Bauhaus maar ook The Residents en Einstürzende Neubaten hoor je terug en art rock van bv King Crimson of Devo. ‘La Forest’ is zeker geen ontspannende muziek trip maar een luisterplaat vol karakter die best niet ad-vundum te nuttigen is maar gedoseerd te gebruiken is en elke keer verslavender wordt. http://www.acuareladiscos.com